دانشگاه سیستان و بلوچستان فصلنامه مطالعات زیست بوم اقتصاد نوآوری 2783-4867 6 2 2026 06 28 Redefining the Value Proposition of Coaching in the Age of Artificial Intelligence: A Qualitative Meta-Synthesis of the Coaching Literature بازتعریف ارزش‌آفرینی مربی‌گری در عصر هوش مصنوعی: یک مطالعه فراترکیب کیفی از ادبیات مربیگری 85 112 10109 10.22111/innoeco.2026.54441.1236 FA فاطمه خواجه داد کارشناسی ارشد دانشکده اقتصاد و علوم اداری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران محسن علیزاده ثانی دانشیار دانشکده علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. 0000-0001-6109-5275 بهاره عابدین دانشیار دانشکده علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. Journal Article 2025 11 10 This study aims to conceptualize the role and functions of artificial intelligence (AI) in the coaching profession by identifying the key drivers, processes, and outcomes associated with its adoption. To achieve this objective, a qualitative meta-synthesis approach was employed, integrating a systematic literature review with thematic analysis. A total of 45 peer-reviewed articles published between 2013 and 2024 were systematically retrieved from the Web of Science and Scopus databases and analyzed. The findings indicate that technological advancements, competitive pressures, and evolving user expectations constitute the primary drivers of AI integration into coaching. The results further demonstrate that AI enhances coaching effectiveness and efficiency through personalized development planning, automation of routine tasks, continuous data-driven feedback, and improved service scalability, thereby enabling human coaches to devote greater attention to relational interactions, professional judgment, and emotional support. Moreover, AI has the potential to expand access to coaching services and contribute to their democratization. Nevertheless, several critical challenges remain, including AI's limited capacity to comprehend emotional nuances, algorithmic bias, ethical concerns, and the potential erosion of the human relationship between coach and coachee. By offering both theoretical insights and practical implications for integrating AI-based decision support systems into coaching practice, this study underscores the importance of adopting hybrid human-AI coaching approaches. It also identifies promising directions for future research concerning the long-term implications of AI adoption, contextual contingencies, and the ethical challenges associated with AI-enabled coaching. این پژوهش با هدف تبیین نقش و کارکردهای هوش مصنوعی در حرفه مربیگری و با تمرکز بر شناسایی محرک‌ها، فرایندها و پیامدهای به‌کارگیری آن انجام شده است. بدین منظور، از رویکرد فراترکیب کیفی استفاده شد که در آن مرور نظام‌مند ادبیات با تحلیل مضمون تلفیق گردید. در این چارچوب، ۴۵ مقاله علمی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۴ از پایگاه‌های اسکوپوس و وب آف ساینس به‌صورت نظام‌مند بررسی و تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که پیشرفت‌های فناورانه، فشارهای رقابتی و انتظارات فزاینده کاربران، از مهم‌ترین محرک‌های ادغام هوش مصنوعی در فرایند مربیگری هستند. همچنین، هوش مصنوعی از طریق شخصی‌سازی برنامه‌های توسعه فردی، خودکارسازی فعالیت‌های تکراری، ارائه بازخوردهای مستمر و داده‌محور و افزایش مقیاس‌پذیری خدمات، کارایی و اثربخشی مربیگری را ارتقا داده و زمینه تمرکز بیشتر مربیان انسانی بر تعاملات رابطه‌محور، قضاوت حرفه‌ای و حمایت عاطفی را فراهم می‌سازد. علاوه بر این، به‌کارگیری هوش مصنوعی می‌تواند دسترسی‌پذیری خدمات مربیگری را افزایش داده و به دموکراتیزه شدن این خدمات کمک کند. در مقابل، چالش‌هایی همچون محدودیت در درک ظرایف هیجانی، سوگیری الگوریتمی، ملاحظات اخلاقی و احتمال تضعیف رابطه انسانی میان مربی و مراجع همچنان پابرجاست. این پژوهش با ارائه بینش‌های نظری و رهنمودهای کاربردی برای ادغام نظام‌های پشتیبان تصمیم‌گیری مبتنی بر هوش مصنوعی در فرایند مربیگری، بر ضرورت اتخاذ رویکردهای ترکیبی انسان-هوش مصنوعی تأکید می‌کند. همچنین، مسیرهایی برای پژوهش‌های آتی در زمینه پیامدهای بلندمدت، محدودیت‌های زمینه‌ای و چالش‌های اخلاقی پیشنهاد می‌شود. https://innoeco.usb.ac.ir/article_10109_a0e183129fed209fb878d7a7ef29bf87.pdf